kimia63' آخرین فعالیت

دیدی آن قهقهه‌ی کبک خرامان حافظ که زِ سَر پنجه‌ی شاهین قضا غافل بود حافظ

در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست مست از می و میخواران از نرگس مستش مست حافظ

تن در غم هجر داده بودم همه شب و از انده تو فتاده بودم همه شب سر بر زانو نهاده بودم همه شب گویی که ز سنگ زاده بودم همه شب

دگرم آرزوی عشقی نیست بی دلان را چه آرزو باشد دل اگر بود باز می نالید که هنوزم نظر به او باشد. فروغ

در بهاران سری از خاک برون آوردن خنده ای کردن و از باد خزان افسردن استاد شهریار

نشاط جوانی ز پیران مجوی که آب رفته باز نیاید به جوی سعدی

یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند این بار میبرند که زندانی ات کنند ای گل گمان مکن به شبِ جشن میروی شاید به خاکِ مرده ای ارزانی ات کنند...

تا سر زلف تو در دست نسیم افتاده‌ست دل سودازده از غصه،دو نیم افتاده‌ست

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم روزی سراغ وقت من آئی که نیستم استاد شهریار

موي سپيد را فلکم آسان نداد اين رشته را به نقد جواني داده ام رهی معیری

ما در این عالم که خود کنج ملالی بیش نیست عالمی داریم در کنج ملال خویشتن‌ شهریار

ناصح چکنی زبانم از پندم مبند یکبار بیا ببین در آن سرو بلند گر چشم ز روی او توانی برداشت من نیز دل از غمش توانم بر کند

تا پای عَلَمِ دار، نیاوردش عشق سر شوریده‌ی منصور، به سامان نرسید

در صبحدمی که کردمی نافله ها شد سوی جنان روان ز جان قافله ها دیدم بیکی چشم زدن کاشان را از زلزله شد عالیه ها، سافله ها

ای چرخ فلک خرابی از کینهٔ توست بیدادگری شیوهٔ دیرینهٔ توست