neda angel
کاربر بیش فعال
ok me30
ما آدما همیشه صداهای بلند رو می شنویم/
پر رنگ هارو می بینیم/
و کار های سخت رو دوست داریم/
غافل از اینکه خوبیها آسون میان/
بی رنگ می مونن و
بی صدا می رن.......!!!!!
بهترین شعری رو که دوست داری چیه؟
- شروع کننده موضوع yanic
- تاریخ شروع
ما آدما همیشه صداهای بلند رو می شنویم/
پر رنگ هارو می بینیم/
و کار های سخت رو دوست داریم/
غافل از اینکه خوبیها آسون میان/
بی رنگ می مونن و
بی صدا می رن.......!!!!!
پيرانه سرم عشق جواني به سر افتاد...وان راز که در دل بنهفتم به درافتاد
از راه نظر مرغ دلم گشت هواگير...اي ديده نگه کن که به دام که درافتاد
دردا که از آن آهوي مشکين سيه چشم...چون نافه بسي خون دلم در جگر افتاد
از رهگذر خاک سر کوي شما بود...هر نافه که در دست نسيم سحر افتاد
مژگان تو تا تيغ جهان گير برآورد...بس کشته دل زنده که بر يک دگر افتاد
بس تجربه کرديم در اين دير مکافات...با دردکشان هر که درافتاد برافتاد
گر جان بدهد سنگ سيه لعل نگردد...با طينت اصلي چه کند بدگهر افتاد
حافظ که سر زلف بتان دست کشش بود...بس طرفه حريفيست کش اکنون به سر افتاد
از راه نظر مرغ دلم گشت هواگير...اي ديده نگه کن که به دام که درافتاد
دردا که از آن آهوي مشکين سيه چشم...چون نافه بسي خون دلم در جگر افتاد
از رهگذر خاک سر کوي شما بود...هر نافه که در دست نسيم سحر افتاد
مژگان تو تا تيغ جهان گير برآورد...بس کشته دل زنده که بر يک دگر افتاد
بس تجربه کرديم در اين دير مکافات...با دردکشان هر که درافتاد برافتاد
گر جان بدهد سنگ سيه لعل نگردد...با طينت اصلي چه کند بدگهر افتاد
حافظ که سر زلف بتان دست کشش بود...بس طرفه حريفيست کش اکنون به سر افتاد
مگر چه میشود عشقت بهانه ام باشد
حریر عاطفه ات روی شانه ام باشد
مگر چه میشود ای فصل سبز زندگیم
دل بهاری تو آشیانه ام باشد
مرا که گم شده ام در سکوت پیدا کن
حوالی دل من خانه ای محیا کن
مرا که منتظر یک نگاه گرم توام
در آفتابی چشمان خویش شیدا کن
صلاح کار کجا و من خراب کجا...ببين تفاوت ره کز کجاست تا به کجا
دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس...کجاست دير مغان و شراب ناب کجا
چه نسبت است به رندي صلاح و تقوا را...سماع وعظ کجا نغمه رباب کجا
ز روي دوست دل دشمنان چه دريابد...چراغ مرده کجا شمع آفتاب کجا
چو کحل بينش ما خاک آستان شماست...کجا رويم بفرما از اين جناب کجا
مبين به سيب زنخدان که چاه در راه است...کجا همي روي اي دل بدين شتاب کجا
بشد که ياد خوشش باد روزگار وصال...خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا
قرار و خواب ز حافظ طمع مدار اي دوست...قرار چيست صبوري کدام و خواب کجا
دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس...کجاست دير مغان و شراب ناب کجا
چه نسبت است به رندي صلاح و تقوا را...سماع وعظ کجا نغمه رباب کجا
ز روي دوست دل دشمنان چه دريابد...چراغ مرده کجا شمع آفتاب کجا
چو کحل بينش ما خاک آستان شماست...کجا رويم بفرما از اين جناب کجا
مبين به سيب زنخدان که چاه در راه است...کجا همي روي اي دل بدين شتاب کجا
بشد که ياد خوشش باد روزگار وصال...خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا
قرار و خواب ز حافظ طمع مدار اي دوست...قرار چيست صبوري کدام و خواب کجا
[FONT=tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif]و خدا عشق را آفرید تا به وسیله ی آن :
عده ای را امتحان کند
عده ای را بمیراند
عده ای را تجربه دهد
عده ای را بشناسد
عده ای را خودشناس کند
عده ای را خداشناس کند
عده ای را امید دهد
عده ای را سیر کند
عده ای را زندگی دهد
با عشق آمدی ، عاشق باش ، عاشقانه زندگی کن ، عاشق برو...[/FONT]
عده ای را امتحان کند
عده ای را بمیراند
عده ای را تجربه دهد
عده ای را بشناسد
عده ای را خودشناس کند
عده ای را خداشناس کند
عده ای را امید دهد
عده ای را سیر کند
عده ای را زندگی دهد
با عشق آمدی ، عاشق باش ، عاشقانه زندگی کن ، عاشق برو...[/FONT]
طوفان 2013
اخراجی موقت
برعکس بادهای شمالی تو،آتش به جان خسته وزیدن داشت
هرچند پیک های بی رمق از کوچت،هر لحظه حس و حال پریدن داشت
می دیدمت به ذهن خسته من اما تصویر مه زده ای می ماند
ابری که از پی یک طوفان تردید اشتباه کشیدن داشت
سوگندها و خواهش باران را در گوش سرو پیر نمی خوانم
امروز برگهای گل شب بو ،چشمی برای خوب شنیدن داشت
می خواهمت به واژه باران تر،با یاسهای غم زده ایوان
در بی قرار خاطره ی یک باغ،دستی گناه زشت نچیدن داشت
من مانده ام شکسته دل و خسته،در انزوای کوچه ی بی خوابی
هر چند پلکهای بی رمق از کوچت هر لحظه حس و حال پریدن داشت
شعر خودمه
هرچند پیک های بی رمق از کوچت،هر لحظه حس و حال پریدن داشت
می دیدمت به ذهن خسته من اما تصویر مه زده ای می ماند
ابری که از پی یک طوفان تردید اشتباه کشیدن داشت
سوگندها و خواهش باران را در گوش سرو پیر نمی خوانم
امروز برگهای گل شب بو ،چشمی برای خوب شنیدن داشت
می خواهمت به واژه باران تر،با یاسهای غم زده ایوان
در بی قرار خاطره ی یک باغ،دستی گناه زشت نچیدن داشت
من مانده ام شکسته دل و خسته،در انزوای کوچه ی بی خوابی
هر چند پلکهای بی رمق از کوچت هر لحظه حس و حال پریدن داشت
شعر خودمه
ريشه در اعماق اقيانوس دارد - شايد
اين گيسو پريشان كرده
بيد وحشي باران .
يا ، نه ، دريايي است گويي ، واژگونه ، بر فراز شهر ،
شهر سوگواران .
هر زماني كه فرو مي بارد از حد بيش
ريشه در من مي دواند پرسشي پيگير ، با تشويش :
رنگ اين شب هاي وحشت را
تواند شست آيا از دل ياران ؟
چشم ها و چشمه ها خشك اند .
روشني ها محو در تاريكي دلتنگ ،
همچنان كه نام ها در ننگ !
هرچه پيرامون ما غرق تباهي شد .
آه ، باران ،
اي اميد جان بيداران !
بر پليدي ها - كه ما عمري است در گرداب آن غرقيم
آيا، چيره خواهي شد ؟
البته باصدای شجریان یه حال وهوای دیگه داره
اين گيسو پريشان كرده
بيد وحشي باران .
يا ، نه ، دريايي است گويي ، واژگونه ، بر فراز شهر ،
شهر سوگواران .
هر زماني كه فرو مي بارد از حد بيش
ريشه در من مي دواند پرسشي پيگير ، با تشويش :
رنگ اين شب هاي وحشت را
تواند شست آيا از دل ياران ؟
چشم ها و چشمه ها خشك اند .
روشني ها محو در تاريكي دلتنگ ،
همچنان كه نام ها در ننگ !
هرچه پيرامون ما غرق تباهي شد .
آه ، باران ،
اي اميد جان بيداران !
بر پليدي ها - كه ما عمري است در گرداب آن غرقيم
آيا، چيره خواهي شد ؟
البته باصدای شجریان یه حال وهوای دیگه داره
اولش فکر نمی کردم که دلم رو برده باشه
یا دلم گول چشای روشنش رو خورده باشه
اما نه گذشت و دیدم دل من دیوونه تر شد
به تو گفتم و دلت از قصه ی من با خبر شد
آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشیدن
رفتن یه راه دشوار واسه هرگز نرسیدن
می دونم دوستم نداری مثله روزای گذشته
من خودم خوندم تو چشمات یه کسی اینو نوشته
می دونم فرقی نداره واست عاشق بودن من
می دونم واست یکی شد بودن و نبودن من
اما روح من یه دریاست پره از موج طلاتم
ساحلش تویی و موجاش خنجر حرفای مردم
یا دلم گول چشای روشنش رو خورده باشه
اما نه گذشت و دیدم دل من دیوونه تر شد
به تو گفتم و دلت از قصه ی من با خبر شد
آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشیدن
رفتن یه راه دشوار واسه هرگز نرسیدن
می دونم دوستم نداری مثله روزای گذشته
من خودم خوندم تو چشمات یه کسی اینو نوشته
می دونم فرقی نداره واست عاشق بودن من
می دونم واست یکی شد بودن و نبودن من
اما روح من یه دریاست پره از موج طلاتم
ساحلش تویی و موجاش خنجر حرفای مردم
وقتـــــے کِه راحٌت از کنارٌمــ رٌد مــیشـــــے . . .
وقتـــــے سکوت مــیکنــــے . . .
وقتـــــے نمیتونم حرف بزٌنم . . .
وقتـــــے مــیبینٌمــ تو راحت فٌرامــوش کردی . . .
وقتـــــے آسون میگذری از وقتی که مــیفهمی دلَم بد جور شکست . . .
وقتـــــے دیگه حتی چشاتم نمیخوان نگام کُنن . . .
وقتـــــے مــیشکنم . . .
اونوقته که میگم: ❤منـــ❤ میخوام برم . . .
امّــــــــــــــــــــــ ـــا
کُجـا بـرم آخِـه . . .؟؟
وقتـــــے سکوت مــیکنــــے . . .
وقتـــــے نمیتونم حرف بزٌنم . . .
وقتـــــے مــیبینٌمــ تو راحت فٌرامــوش کردی . . .
وقتـــــے آسون میگذری از وقتی که مــیفهمی دلَم بد جور شکست . . .
وقتـــــے دیگه حتی چشاتم نمیخوان نگام کُنن . . .
وقتـــــے مــیشکنم . . .
اونوقته که میگم: ❤منـــ❤ میخوام برم . . .
امّــــــــــــــــــــــ ـــا
کُجـا بـرم آخِـه . . .؟؟
در شبان غم تنهایی خویش
عابد چشم سخنگوی توام
من در این تاریکی
من در این تیره شب جان فرسا
زائر ظلمت گیسوی توام
گیسوان تو پریشان تر از اندیشه ی من
گیسوان تو شب بی پایان
جنگل عطرآلود
شکن گیسوی تو
موج دریای خیال
کاش با زورق اندیشه شبی
از شط گیسوی مواج تو من
بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم
کاش بر این شط مواج سیاه
همه ی عمر سفر می کردم
عابد چشم سخنگوی توام
من در این تاریکی
من در این تیره شب جان فرسا
زائر ظلمت گیسوی توام
گیسوان تو پریشان تر از اندیشه ی من
گیسوان تو شب بی پایان
جنگل عطرآلود
شکن گیسوی تو
موج دریای خیال
کاش با زورق اندیشه شبی
از شط گیسوی مواج تو من
بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم
کاش بر این شط مواج سیاه
همه ی عمر سفر می کردم
زهره مسعودی
عضو جدید
نبودنهایی هست که هیچ بودنی جبرانشان نمیکند
...
آرامش عجیبی دارد " مرگ "
... می آید ... با خودش میبرد
طوری که دیده نشود ...
شیونها را به شوخی میگیرد ... گوشه اتاق کمین میکند
آبها که از آسیاب افتاد
با آرامش میرود ... و دوباره ... میآید
....
کسانی هستند ... که هرگز تکرار نمی شوند
...
آرامش عجیبی دارد " مرگ "
... می آید ... با خودش میبرد
طوری که دیده نشود ...
شیونها را به شوخی میگیرد ... گوشه اتاق کمین میکند
آبها که از آسیاب افتاد
با آرامش میرود ... و دوباره ... میآید
....
کسانی هستند ... که هرگز تکرار نمی شوند
آخرین ویرایش:
گاهی لال میشود آدم
حرف دارد..
اما کلمه ندارد...
حرف دارد..
اما کلمه ندارد...
mr.mohamadi
عضو جدید
خدايابگيرازمن آنچه که مراازتوميگيرد
ه پای خویش نخواهی که پای دار بیایم
مگر که صبر کنی با خودم کنار بیایم
به من به دیده ی یک شمع نیم سوخته منگر
به این امید که شاید شبی به کار بیایم
عنان ریشه ی خود را به بادها نسپردم
به خود اجازه ندادم ضعیف ، بار بیایم
مرا نسیم به نام ای گل شکفته ! که باید
به پیشواز تو با نام مستعار بیایم
چگونه چون غزلی در صحیفه تو بگنجم؟
چگونه گوشه ی کاغذ به اختصار بیایم؟
مهدی موسوی
مگر که صبر کنی با خودم کنار بیایم
به من به دیده ی یک شمع نیم سوخته منگر
به این امید که شاید شبی به کار بیایم
عنان ریشه ی خود را به بادها نسپردم
به خود اجازه ندادم ضعیف ، بار بیایم
مرا نسیم به نام ای گل شکفته ! که باید
به پیشواز تو با نام مستعار بیایم
چگونه چون غزلی در صحیفه تو بگنجم؟
چگونه گوشه ی کاغذ به اختصار بیایم؟
مهدی موسوی
یکی از همان روزها...
امروزیکی از همان روزهای آبی است
از همان روزهای کفن پوشیدن یاس
از همان روزهای آشتی سنگ با شیشه
از همان روزهای نا تمام ماندن فریاد در گلو
از همان روزهای با طراوت بهاری
از همان روزهای ممتد بی انتها
از همان روزهای سکرآور
از همان روزهای فراموشی
از همان روزهای هر لحظه شکفتن تو
از همان روزهای فنا و نیستی من
از همان روزهای ....
چه اهمیتی دارد؟
هرچه هست ٬ امروزیکی از همان روزهای آبی است.....
امروزیکی از همان روزهای آبی است
از همان روزهای کفن پوشیدن یاس
از همان روزهای آشتی سنگ با شیشه
از همان روزهای نا تمام ماندن فریاد در گلو
از همان روزهای با طراوت بهاری
از همان روزهای ممتد بی انتها
از همان روزهای سکرآور
از همان روزهای فراموشی
از همان روزهای هر لحظه شکفتن تو
از همان روزهای فنا و نیستی من
از همان روزهای ....
چه اهمیتی دارد؟
هرچه هست ٬ امروزیکی از همان روزهای آبی است.....
اي غايب از نظر به خدا مي سپارمت...جانم بسوختي و به دل دوست دارمت
تا دامن کفن نکشم زير پاي خاک...باور مکن که دست ز دامن بدارمت
محراب ابرويت بنما تا سحرگهي...دست دعا برآرم و در گردن آرمت
گر بايدم شدن سوي هاروت بابلي...صد گونه جادويي بکنم تا بيارمت
خواهم که پيش ميرمت اي بي وفا طبيب...بيمار بازپرس که در انتظارمت
صد جوي آب بسته ام از ديده بر کنار...بر بوي تخم مهر که در دل بکارمت
خونم بريخت و از غم عشقم خلاص داد...منت پذير غمزه خنجر گذارمت
مي گريم و مرادم از اين سيل اشکبار...تخم محبت است که در دل بکارمت
بارم ده از کرم سوي خود تا به سوز دل...در پاي دم به دم گهر از ديده بارمت
حافظ شراب و شاهد و رندي نه وضع توست...في الجمله مي کني و فرو مي گذارمت
تا دامن کفن نکشم زير پاي خاک...باور مکن که دست ز دامن بدارمت
محراب ابرويت بنما تا سحرگهي...دست دعا برآرم و در گردن آرمت
گر بايدم شدن سوي هاروت بابلي...صد گونه جادويي بکنم تا بيارمت
خواهم که پيش ميرمت اي بي وفا طبيب...بيمار بازپرس که در انتظارمت
صد جوي آب بسته ام از ديده بر کنار...بر بوي تخم مهر که در دل بکارمت
خونم بريخت و از غم عشقم خلاص داد...منت پذير غمزه خنجر گذارمت
مي گريم و مرادم از اين سيل اشکبار...تخم محبت است که در دل بکارمت
بارم ده از کرم سوي خود تا به سوز دل...در پاي دم به دم گهر از ديده بارمت
حافظ شراب و شاهد و رندي نه وضع توست...في الجمله مي کني و فرو مي گذارمت
زان يار دلنوازم شکريست با شکايت...گر نکته دان عشقي بشنو تو اين حکايت
بي مزد بود و منت هر خدمتي که کردم...يا رب مباد کس را مخدوم بي عنايت
رندان تشنه لب را آبي نمي دهد کس...گويي ولي شناسان رفتند از اين ولايت
در زلف چون کمندش اي دل مپيچ کان جا...سرها بريده بيني بي جرم و بي جنايت
چشمت به غمزه ما را خون خورد و مي پسندي...جانا روا نباشد خون ريز را حمايت
در اين شب سياهم گم گشت راه مقصود...از گوشه اي برون آي اي کوکب هدايت
از هر طرف که رفتم جز وحشتم نيفزود...زنهار از اين بيابان وين راه بي نهايت
اي آفتاب خوبان مي جوشد اندرونم...يک ساعتم بگنجان در سايه عنايت
اين راه را نهايت صورت کجا توان بست...کش صد هزار منزل بيش است در بدايت
هر چند بردي آبم روي از درت نتابم...جور از حبيب خوشتر کز مدعي رعايت
عشقت رسد به فرياد ار خود به سان حافظ...قرآن ز بر بخواني در چارده روايت
بي مزد بود و منت هر خدمتي که کردم...يا رب مباد کس را مخدوم بي عنايت
رندان تشنه لب را آبي نمي دهد کس...گويي ولي شناسان رفتند از اين ولايت
در زلف چون کمندش اي دل مپيچ کان جا...سرها بريده بيني بي جرم و بي جنايت
چشمت به غمزه ما را خون خورد و مي پسندي...جانا روا نباشد خون ريز را حمايت
در اين شب سياهم گم گشت راه مقصود...از گوشه اي برون آي اي کوکب هدايت
از هر طرف که رفتم جز وحشتم نيفزود...زنهار از اين بيابان وين راه بي نهايت
اي آفتاب خوبان مي جوشد اندرونم...يک ساعتم بگنجان در سايه عنايت
اين راه را نهايت صورت کجا توان بست...کش صد هزار منزل بيش است در بدايت
هر چند بردي آبم روي از درت نتابم...جور از حبيب خوشتر کز مدعي رعايت
عشقت رسد به فرياد ار خود به سان حافظ...قرآن ز بر بخواني در چارده روايت
دیر گاهی است در این تنهایی
رنگ خاموشی در طرح لب است
بانگی از دور مرا می خواند
لیک پاهایم در قیر شب است
رخنه ای نیست دراین تاریکی
در و دیوار به هم پیوسته
سایه ای لغزد اگر روی زمین
نقش وهمی است ز بندی رسته
نفس آدم ها
سر به سر افسرده است
روزگاری است دراین گوشه پژمرده هوا
هر نشاطی مرده است
دست جادویی شب
در به روی من و غم می بندد
می کنم هر چه تلاش
او به من می خندد
نقشهایی که کشیدم در روز
شب ز راه آمد و با دود اندود
طرح هایی که فکندم در شب
روز پیدا شد و با پنبه زدود
دیرگاهی است که چون من همه را
رنگ خاموشی در طرح لب است
جنبشی نیست دراین خاموشی
دست ها پاها در قیر شب است
.
.
.
رنگ خاموشی در طرح لب است
بانگی از دور مرا می خواند
لیک پاهایم در قیر شب است
رخنه ای نیست دراین تاریکی
در و دیوار به هم پیوسته
سایه ای لغزد اگر روی زمین
نقش وهمی است ز بندی رسته
نفس آدم ها
سر به سر افسرده است
روزگاری است دراین گوشه پژمرده هوا
هر نشاطی مرده است
دست جادویی شب
در به روی من و غم می بندد
می کنم هر چه تلاش
او به من می خندد
نقشهایی که کشیدم در روز
شب ز راه آمد و با دود اندود
طرح هایی که فکندم در شب
روز پیدا شد و با پنبه زدود
دیرگاهی است که چون من همه را
رنگ خاموشی در طرح لب است
جنبشی نیست دراین خاموشی
دست ها پاها در قیر شب است
.
.
.
Similar threads
| Thread starter | عنوان | تالار | پاسخ ها | تاریخ |
|---|---|---|---|---|
|
بیا زیر کرسی تا قصه های قدیمی رو واست تعریف کنم | ادبیات | 28440 |