رد پای احساس ...
- شروع کننده موضوع MEMOL...
- تاریخ شروع
آن روزها به این فکر میکردم که زودتر بزرگ شوم... اما هر روز کوچکتر شدم...
هر روز کوچکتر و کوچکتر...
تا جایی که در من دیده نشدم...
آن روزها مادرم برایم داستان میخواند
داستانهایی که گاهی تلخ بود و شیرین ...
و من در رویاها به خواب میرفتم...
اما این روزها به خواب نمیروم
با داستانی که از آن من است!
داستانی سراسر تلخ...
مادر آه مادر
برایم داستانهای زیبا بخوان
بگو بابا رفته است مسافرت
بگو بابا نمرده است...
مادر آه مادر
به من دروغهای شیرین بگو...
قول میدهم باور کنم...
............ چقدر آن روزها خوب بود...
روزهایی که به شوق بزرگ شدنم تلخ گذشت...
هر روز کوچکتر و کوچکتر...
تا جایی که در من دیده نشدم...
آن روزها مادرم برایم داستان میخواند
داستانهایی که گاهی تلخ بود و شیرین ...
و من در رویاها به خواب میرفتم...
اما این روزها به خواب نمیروم
با داستانی که از آن من است!
داستانی سراسر تلخ...
مادر آه مادر
برایم داستانهای زیبا بخوان
بگو بابا رفته است مسافرت
بگو بابا نمرده است...
مادر آه مادر
به من دروغهای شیرین بگو...
قول میدهم باور کنم...
............ چقدر آن روزها خوب بود...
روزهایی که به شوق بزرگ شدنم تلخ گذشت...
گلابتون
مدیر بازنشسته
دفتری بود که گاهی من و تو
می نوشتیم در آن
از غم و شادی و رویاهامان
از گلایه هایی که ز دنیا داشتیم
من نوشتم از تو:
که اگر با تو قرارم باشد
تا ابد خواب به چشم من بی خواب نخواهد آمد
که اگر دل به دلم بسپاری
و اگر همسفر من گردی
من تو را خواهم برد تا فراسوی خیال
تا بدانجا که تو باشی و من و عشق و خدا!!!
تو نوشتی از من:
من که تنها بودم با تو شاعر گشتم
با تو گریه کردم
با تو خندیدم و رفتم تا عشق
نازنیم ای یار
من نوشتم هر بار
با تو خوشبخترین انسانم…
ولی افسوس
مدتی هست که دیگر نه قلم دست تو مانده است و نه من!!!
می نوشتیم در آن
از غم و شادی و رویاهامان
از گلایه هایی که ز دنیا داشتیم
من نوشتم از تو:
که اگر با تو قرارم باشد
تا ابد خواب به چشم من بی خواب نخواهد آمد
که اگر دل به دلم بسپاری
و اگر همسفر من گردی
من تو را خواهم برد تا فراسوی خیال
تا بدانجا که تو باشی و من و عشق و خدا!!!
تو نوشتی از من:
من که تنها بودم با تو شاعر گشتم
با تو گریه کردم
با تو خندیدم و رفتم تا عشق
نازنیم ای یار
من نوشتم هر بار
با تو خوشبخترین انسانم…
ولی افسوس
مدتی هست که دیگر نه قلم دست تو مانده است و نه من!!!
دستهایت را گرفتم... نشستم در کنارت
و در گوشت آیه های عشق خواندم
گفتم دوستت دارم...
گفتم این کفتر چایی! را لیوان شو...
این لیوان شکسته را سینی شو
و این سینی کج را نگه دار...
گفتم تنها عشق، واقعیتی ست در توَهُم جهان
گفتم این حقیقت را تا ابد در قلبت نگه دار...
چشمهایت خندید...
........................
..............................
........................................
................................................
......................................................
و ما محو شدیم...
حریق شعله ی گوگردی بنفشه چه زیباست!
هزار آینه جاری ست.
هزار آینه اینک، به همسرایی قلب تو می تپد با شوق.
زمین تهی ست ز زندان،
همین تویی تنها
که عاشقانه ترین نغمه را دوباره بخوانی.
بخوان به نام گل سرخ، و عاشقانه بخوان:
"حدیث عشق بیان کن، بدان زبان که تو دانی"
هزار آینه جاری ست.
هزار آینه اینک، به همسرایی قلب تو می تپد با شوق.
زمین تهی ست ز زندان،
همین تویی تنها
که عاشقانه ترین نغمه را دوباره بخوانی.
بخوان به نام گل سرخ، و عاشقانه بخوان:
"حدیث عشق بیان کن، بدان زبان که تو دانی"
گلابتون
مدیر بازنشسته
مي دوني وقتي خدا داشت بدرقه ام مي كرد چي بهم گفت ؟
جايي كه ميري مردمي داره كه ميشكننت
نكنه غصه بخوري
من همه جا باهاتم.
تو كوله بارت عشق ميزارم كه بگذري،
بهت دل مي دم كه جاش بدي...
اشك مي دم كه همراهيت كنه
و مرگ ميدم كه بدوني بر مي گردي پيشم.
جايي كه ميري مردمي داره كه ميشكننت
نكنه غصه بخوري
من همه جا باهاتم.
تو كوله بارت عشق ميزارم كه بگذري،
بهت دل مي دم كه جاش بدي...
اشك مي دم كه همراهيت كنه
و مرگ ميدم كه بدوني بر مي گردي پيشم.
[FONT=arial, helvetica, sans-serif]
[/FONT]
آخرین ویرایش:
[FONT=georgia,times new roman,times,serif]
[/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif][/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif] شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد [/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif][/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif] فریبنده زاد و فریبا بمیرد[/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif] شب مرگ تنها نشیند به موجی[/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif] رود گوشه ای دور و تنها بمیرد[/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif] در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب[/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif] که خود در میان غزلها بمیرد[/FONT]
[/FONT][FONT=georgia,times new roman,times,serif][/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif] شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد [/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif][/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif] فریبنده زاد و فریبا بمیرد[/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif] شب مرگ تنها نشیند به موجی[/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif] رود گوشه ای دور و تنها بمیرد[/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif] در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب[/FONT]
[FONT=georgia,times new roman,times,serif] که خود در میان غزلها بمیرد[/FONT]
[FONT=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif] این آفریده شور انگیز .....[/FONT]
[FONT=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif] با وجود هر آنچه بر سرش آوردند .....[/FONT]
[FONT=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif] خواستند خاکش کنند .....[/FONT]
[FONT=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif] بسوزانندش .....[/FONT]
[FONT=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif] اعدامش کنند .....[/FONT]
[FONT=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif] به بند کشند .....[/FONT]
[FONT=Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif] هم چنان بر فراز رفیع ترین قله ها است[/FONT]
گلابتون
مدیر بازنشسته
کاش میشد هیچ کس تنها نبود ...
کاش میشد دیدنت رویا نبود ....
گفته بودی با تو می مانم !! ولی .....
رفتی و گفتی که اینجا جا نبود ....
رفتی و گفتی که اینجا جا نبود ....
شاید این رفتن سزای من نبود ......
من دعا کردم برای بازگشتت ......
دست های تو ولی بالا نبود ......
باز هم گفتی که فردا میرسی ......
کاش روز دیدنت فردا نبود ....
من دعا کردم برای بازگشتت ......
دست های تو ولی بالا نبود ......
باز هم گفتی که فردا میرسی ......
کاش روز دیدنت فردا نبود ....
mehravehoath
عضو جدید
شیوه ی چشمت فریب جنگ داشت
ما خطا کردیم صلح انگاشتیم!
ما خطا کردیم صلح انگاشتیم!
شب دوباره دلم بی صدا شکست
امشب دلم باز بی صدا شکست
امشب دوباره دلم بی صدا شکست
با گریه ای غریب و غمی آشنا شکست
تا کهکشان غرقه شدن در خیال تو
پرواز کرد و چون مرغی رها شکست
یک عمر من شکستم و با درد ساختم
اما کسی نگفت چرا بینوا شکست
ماندم میان موج غریبی ز اشک و آه
کشتی صبرم از ستم ناخدا شکست امشب ستاره ها پی دلداری آمدند
اما ز داغ من دلشان تا خدا شکست
باز به داد دلم رسی........ای کاش
امشب دوباره دلم بی صدا شکست!
امشب دلم باز بی صدا شکست
امشب دوباره دلم بی صدا شکست
با گریه ای غریب و غمی آشنا شکست
تا کهکشان غرقه شدن در خیال تو
پرواز کرد و چون مرغی رها شکست
یک عمر من شکستم و با درد ساختم
اما کسی نگفت چرا بینوا شکست
ماندم میان موج غریبی ز اشک و آه
کشتی صبرم از ستم ناخدا شکست امشب ستاره ها پی دلداری آمدند
اما ز داغ من دلشان تا خدا شکست
باز به داد دلم رسی........ای کاش
امشب دوباره دلم بی صدا شکست!
شاید غزلی بگویم...
شاید غزلی بگویم دراین کوچه های تنگ دنیا
شاید از درددلی بگویم با خدای این دو دنیا
شاید روزگاری من هم سکوت خدا را بشنوم
شاید روزگاری من هم به آن آیین بگروم
شاید امشب شاید امروزو شایدم فردا نمی دانم
اما غزلی می گویم ...
غزلی می گویم که در آن وسعت ثانیه ها پیداست
غزلی می گویم که در آن ارزش انسانها به وفاست
که در آن هیچ کس تنها نیست همه چیز زیباست
در شعرم باران را به تصویر می کشم باد را به مهمانی می خوانم و خدا را
پادشاه قصرم می سازم
خاطره ها را در گوشه ای از تصویر می کشم
شاید آبی باشند نمی دانم ولی اکنون شعر من خیس شدست از باران خاطرات
.....و بوی کاه گل می آید از کلماتم بوی ده و روستا و خدا
شاید غزلی بگویم دراین کوچه های تنگ دنیا
شاید از درددلی بگویم با خدای این دو دنیا
شاید روزگاری من هم سکوت خدا را بشنوم
شاید روزگاری من هم به آن آیین بگروم
شاید امشب شاید امروزو شایدم فردا نمی دانم
اما غزلی می گویم ...
غزلی می گویم که در آن وسعت ثانیه ها پیداست
غزلی می گویم که در آن ارزش انسانها به وفاست
که در آن هیچ کس تنها نیست همه چیز زیباست
در شعرم باران را به تصویر می کشم باد را به مهمانی می خوانم و خدا را
پادشاه قصرم می سازم
خاطره ها را در گوشه ای از تصویر می کشم
شاید آبی باشند نمی دانم ولی اکنون شعر من خیس شدست از باران خاطرات
.....و بوی کاه گل می آید از کلماتم بوی ده و روستا و خدا
حکايت ماست اين:
گورکنان ايستاده اند
خالی چشمانم را مويه بر جنازه ات انگاشته اند
مهيای ريختن خاک اند بر مزار آن چه به تعبيرشان دير زمانی ست به سوگواری نشسته ام
می گويم: نمرده.. اين جاست.. با من است.. کنار همين روزها و شب هام
می گويند: و قوم مرده پرستی که مائيم!
به سوگ نشستن و جامه دراندن بر چنان عزيزی رواست
اما وهم زنده بودنش؟
هرگز
تلقين مرگ به گوشم می خوانند و نمی دانند چشمانم اگر به غم نشسته
نه سوگوار تو
که خيس هزار حادثه ست
نمی دانند چشمان به راه مانده ام
نه در انتظار تو
- تو خود اين جايی و با مايی -
که چشم به راه معجزتی ست
از آن گونه که سزاوار افسانه هاست.
" نه
تو را برنتراشيده ام از حسرت های خويش "*
" دوستت می دارم بی آن که بخواهم ات.
سال گَشتگی ست اين
که به خود درپيچی ابروار
بغُری بی آن که بباری؟
سال گشته گی ست اين
که بخواهی ش
بی آن که بفشاری اش؟
سال گشته گی ست اين؟
خواستن اش
تمنای ِ هر رگ
بی آن که در ميان باشد
خواهشی حتا؟
نهايت ِ عاشقی ست اين؟
آن وعده ی ديدار ِ در فراسوی ِ پيکرها؟ " *
*شاملو
گورکنان ايستاده اند
خالی چشمانم را مويه بر جنازه ات انگاشته اند
مهيای ريختن خاک اند بر مزار آن چه به تعبيرشان دير زمانی ست به سوگواری نشسته ام
می گويم: نمرده.. اين جاست.. با من است.. کنار همين روزها و شب هام
می گويند: و قوم مرده پرستی که مائيم!
به سوگ نشستن و جامه دراندن بر چنان عزيزی رواست
اما وهم زنده بودنش؟
هرگز
تلقين مرگ به گوشم می خوانند و نمی دانند چشمانم اگر به غم نشسته
نه سوگوار تو
که خيس هزار حادثه ست
نمی دانند چشمان به راه مانده ام
نه در انتظار تو
- تو خود اين جايی و با مايی -
که چشم به راه معجزتی ست
از آن گونه که سزاوار افسانه هاست.
" نه
تو را برنتراشيده ام از حسرت های خويش "*
" دوستت می دارم بی آن که بخواهم ات.
سال گَشتگی ست اين
که به خود درپيچی ابروار
بغُری بی آن که بباری؟
سال گشته گی ست اين
که بخواهی ش
بی آن که بفشاری اش؟
سال گشته گی ست اين؟
خواستن اش
تمنای ِ هر رگ
بی آن که در ميان باشد
خواهشی حتا؟
نهايت ِ عاشقی ست اين؟
آن وعده ی ديدار ِ در فراسوی ِ پيکرها؟ " *
*شاملو
باور ِ بودنِ من
با نفس ِ سبز ِ تو معنا دارد!
و تو پُربارتر از ابر ِ بهار
به دلم باریدی...!
قلبِ من، مزرعه یِ خلوت و خشک
و تو سرسبزتر از چهره یِ دشت
که در آن روئیدی!
تو به تنهائی ِمن،
تو به تاریکی ِمن،
گرمی خورشیدی...!
قلب من، شاخه ی عشق
که تو با دستِ نگاه
غنچه اش را چیدی...
همه ی هستی من، قصه ی توست!
و تو آیا هرگز
از تپش های دلم
قصه ای نشنیدی؟!؟
من به غیر تو نخواهم
چه بدانی چه ندانی
از درَت روی نتابم
چه بخوانی چه نخوانی
دل من عشق تو دارد
چه بجویی چه نجویی
دیده ام جای تو دارد
چه بمانی چه نمانی
دل من سوی تو آید
بروی یا بپذیری
عشقِ تو جان بفزاید
بدهی یا بستانی...
من که بیمار تو هستم
چه بپرسی چه نپرسی
جان به راه تو سپارم!
چه بدانی چه ندانی!
با نفس ِ سبز ِ تو معنا دارد!
و تو پُربارتر از ابر ِ بهار
به دلم باریدی...!
قلبِ من، مزرعه یِ خلوت و خشک
و تو سرسبزتر از چهره یِ دشت
که در آن روئیدی!
تو به تنهائی ِمن،
تو به تاریکی ِمن،
گرمی خورشیدی...!
قلب من، شاخه ی عشق
که تو با دستِ نگاه
غنچه اش را چیدی...
همه ی هستی من، قصه ی توست!
و تو آیا هرگز
از تپش های دلم
قصه ای نشنیدی؟!؟
من به غیر تو نخواهم
چه بدانی چه ندانی
از درَت روی نتابم
چه بخوانی چه نخوانی
دل من عشق تو دارد
چه بجویی چه نجویی
دیده ام جای تو دارد
چه بمانی چه نمانی
دل من سوی تو آید
بروی یا بپذیری
عشقِ تو جان بفزاید
بدهی یا بستانی...
من که بیمار تو هستم
چه بپرسی چه نپرسی
جان به راه تو سپارم!
چه بدانی چه ندانی!
همیشه میگن سکوت علامت رضاست ، اما من میگم نه !
بعضی وقت ها سکوت میکنی چون اینقدر رنجیدی که نمی خوای حرف بزنی ...
بعصی وقت ها سکوت می کنی چون واقعا حرفی برای گفتن نداری ...
... ...
گاهی مو قع ها سکوت یه اعتراضه، گاهی موقع هام انتظاره.
اما بیشتر وقتها سکوت واسه اینه که هیچ کلمه ای نمی تونه غمی رو که تو وجودت داری، توصیف کنه ...
بعضی وقت ها سکوت میکنی چون اینقدر رنجیدی که نمی خوای حرف بزنی ...
بعصی وقت ها سکوت می کنی چون واقعا حرفی برای گفتن نداری ...
... ...
گاهی مو قع ها سکوت یه اعتراضه، گاهی موقع هام انتظاره.
اما بیشتر وقتها سکوت واسه اینه که هیچ کلمه ای نمی تونه غمی رو که تو وجودت داری، توصیف کنه ...
Similar threads
| Thread starter | عنوان | تالار | پاسخ ها | تاریخ |
|---|---|---|---|---|
| M | *** ♥♥♥ در خلوت احساس ♥♥♥ *** | ادبیات | 2235 |