نجوای شقایق
نگاهم سفر کرد روزی
به دشت شقایق
و دیدم که آن گل
شکایت به خاموشی باد میکرد:
تو ای باد خاموش ٬ ای باد آرام
تو ای خسته ی بی رمق ٬ساکت و رام
گله دارم از روح بی جانت امشب
گله دارم از خواب چشمانت امشب
توآن باد وحشی مگر نیستی که
زمانی به من مادرم گفت
همان قاتل جان مایی ؟؟؟
و از خشم و طوفان نایت
نمانده به تنهای ما هیچ نایی
منم آن گل غم
گل عشق و اندوه و ماتم
همان گل که آوازه اش
تا به آن سوی دنیا رسیده
منم آن شقایق
تن سرخ و نازک دل مشکی من
به دنبال مرگ دقایق
تو ای خسته ی سرد و غمگین
تو ای باد بی تاب دیرین
بیا امشب اینجا
به یاد گذشته
بکن ریشه ام را
دل بی قرارت رها کن
و طوفان به پا کن
که این خاک مغرور
مرا محکم و سخت
میان دو دستش گرفته
چه تنهایم اینجا
و اوج غریبی و غربت
میان دلم خانه دارد
رهایم کن ای باد از چنگ این خاک
که من سالیانی دراز است اینجا اسیرم
نه پروف عمم!
سلام محیا خوبی آبیش؟
تره به تخمش میره ، عطار به ننه ش
