mahyam68' آخرین فعالیت

مطلب طاعت و پیمان و صلاح از منِ مست که به پیمانه کشی شهره شدم روز الست

تو بمان با من تنها تو بمان در دل ساغر هستی تو بجوش من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش

تا تو بودی در برم من ماه تابان داشتم روبروی چشم خود چشمی غزلخوان داشتم

نی قصهٔ آن شمعِ چِگِل بتوان گفت نی حالِ دلِ سوخته دل بتوان گفت غم در دل تنگِ من از آن است که نیست یک دوست که با او غمِ دل بتوان گفت

ماهرویان جهان رحم ندارد دلشان باید از جان گذرد هر که شود عاشقشان

در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام من از یادت نمیکاهم تو را من چشم در راهم، شباهنگام

یکی دیوانه‌ای آتش بر افروخت در آن ھنگامه جان خویش را سوخت ھمه خاکسترش را باد میبرد وجودش را جھان از یاد میبرد

در پیله تا به کی بر خویشتن تنی پرسید کرم را مرغ از فروتنی تا چند منزوی در کنج خلوتی دربسته تا به کی در محبس تنی در فکر رستنم، پاسخ بداد...

یارب مباد که گدا معتبر شود گر معتبر شود ز خدا بیخبر شود

من ندانم با که گویم شرح درد قصه رنگ پریده، خون سَرد هرکه با من همره و پیمانه شد عاقبت شیدا دل و دیوانه شد قصه‌ام عشاق را دلخون کند عاقبت...

در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم عاشق نمی‌شوی که ببینی چه می‌کشم

تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار که رحم اگر نکند مدعی، خدا بکند

راهیست راهِ عشق که هیچش کناره نیست آنجا جز آن که جان بسپارند، چاره نیست

آمد نوبهار، طی شد هجر یار مطرب نی بزن، ساقی می بیار

ای صبا با ساکنانِ شهرِ یزد از ما بگو کای سر حق ناشناسان گوی چوگان شما