صفحه نمایش OLED توسط یک محقق ژاپنی در سال ۱۹۸۵ کشف شد.
اولین[مشاهده ی لینک ها فقط برای اعضا امکان پذیر است. ] در سال ۲۰۰۵ توسط شرکت سونی معرفی شد و به این شکل این تکنولوژی برای تولید صفحه های نمایش خانگی مورد نظر قرار گرفت.
در مورد نحوه کار این تکنولوژی به صورت ساده باید بیان کنیم که این تکنولوژی بدون نیاز به نور پس زمینه توانایی تولید تصویر بر روی یک صفحه شیشه ای را داراست، در این تکنولوژی هر پیکسل با استفاده از تجزیه مواد ارگانیک، توانایی تولید نور به صورت مجزا نسبت به سایر پیکسل ها را دارا می باشد، به عبارتی زمانی که قسمتی از تصویر سیاه باشد عملا پیکسل های آن ناحیه خاموش می‌‎شوند و هیچ نوری تولید نمی شود.
با توجه به عدم وجود نور پس زمینه و خاموش شدن پیکسل های صفحه، این دسته از صفحه های نمایش توانایی ایجاد رنگ مشکی مطلق را دارا بوده و همچنین به دلیل عدم وجود نور پس زمینه این دسته از صفحه های نمایش را می‌توان بسیار باریک، سبک و به شکلهای مختلف ساخت.
از دیگر مزایای این تکنولوژی نسبت به صحفه های نمایش LCD/[مشاهده ی لینک ها فقط برای اعضا امکان پذیر است. ]مصرف انرژی پایین‌تر می‌باشد.
می‌توان از معایب این تکنولوژی به چهار مورد اشاره کرد:
۱٫ پایین بودن طول عمر این دسته از صفحه های نمایش نسبت به صحفه های نمایش LCD/LED:
این تکنولوژی به دلیل استفاده از مواد ارگانیک و طول عمر کم این مواد، طول عمری حدود نصف طول عمر تلویزیون های LCD/LED دارند.
۲٫ عدم توانایی در افزایش نور صفحه تلویزیون های OLED:
این تلویزیون ها با افزایش میزان روشنایی صفحه مواد ارگانیک سریعتر تجزییه شده و طول عمر آنها کمتر میشود.
۳٫ هزینه بالا:
برای تولید یک صفحه ارگانیک خوب با قابلیت ایجاد رنگ هایی دقیق نیاز به صرف زمان و هزینه نسبتاَ زیادی است، چون این نوع از صفحه های نمایش در صورت اصلاح نشدن صحیح رنگ‌ها، با رنگ هایی به شدت پررنگ و یا کم رنگ مواجه خواهیم بود.
۴٫ مستعد پیکسل سوختگی:
صفحه‌های نمایش OLED به صورت ذاتی به دلیل استفاده از مواد ارگانیک مستعد پیکسل سوختگی هستنئد، و در صورتی که تصویری ثابت بر روی این تلویزیون‌ها باعث ایجاد سایه ای دائمی از آن تصویر بر روی پنل می‌شود.

[مشاهده ی لینک ها فقط برای اعضا امکان پذیر است. ]