اطلاعيه

Collapse
No announcement yet.

.....::::::: گلچین مطالب و نکته های ناب عاشورایی :::::::.....

Collapse
این یک تاپیک مهم است.
X
X
 
  • فیلتر
  • زمان
  • نمایش
Clear All
new posts

    .....::::::: گلچین مطالب و نکته های ناب عاشورایی :::::::.....




    خلاصه و مفيد:


    اينجا قراره گلچين مطالب ساير وبگاه ها (با ذکر منبع) و نوحه ها و تصاوير و نکات عاشورايي باشه.


    از همه دوستان براي بهتر شدن تاپيک دعوت به همکاري مي کنم.


    بحول الله بزودي با اسراییل وارد جنگ خواهیم شد،هرکس با ماست؛ بسم‌‏الله!
    هرکس با ما نیست، خداحافظ!

    _____________

    #2




    متن

    شهيد آويني:

    آه از سرخی شفقی كه روز را به شب می رساند وآه از دهر آنگاه كه بر مراد سِفلگان می چرخد ! نیم قرنی بیش از حجة الوداع نگذشته است و هستند هنوز ده ها تن از صحابه ای كه در غدیر خم دست علی را در دست پیامبر خدا دیده اند و سخن او را شنیده، كه: من كنت مولاه فهذا علی مولاه ... اما چشمه ها كور شده اند و آینه ها راغبار گرفته است. بادهای مسموم نهال ها را شكسته اند وشكوفه ها را فروریخته اند و آتش صاعقه را در همه وسعت بیشه زار گسترده اند. آفتاب، محجوب ابرهای سیاه است وآن دود سنگینی كه آسمان را از چشم زمین پوشانده ... و دشت ،‌جولانگاه گرگ های گرسنه ای است كه رمه را بی چوپان یافته اند. عجب تمثیلی است این كه علی مولود كعبه است ... یعنی باطن قبله را در امام پیداكن ! اما ظاهرگرایان از كعبه نیز تنها سنگهایش را می پرستند .

    ادامه مطلب...
    وبگاه شهيد آويني





    نرم افزار اندرويد

    نرم‌افزار جستجو و پخش مستقیم هیئت
    اپلیکیشن "بچه های هیئت" برای معرفی هرچه بهتر هیئت های سراسر کشور به مخاطبان راه اندازی شده و از ویژگی های این نرم افزار می توان به موارد زیر اشاره کرد: جست و جوی هیئت ها بر اساس سخنران، مداح، زمان و مکان برگزاری - پخش مستقیم برخی از هیئت ها - پخش مستقیم حرم ائمه از جمله حرم امام علی، امام حسین، حضرت اباالفضل، امام رضا، حضرت عبدالعظیم علیهم السلام و مسجد النبی، مسجدالحرام و مسجد جمکران - ثبت اطلاعات هیئت - یادآوری شروع مراسم هیئت های نشان شده و محبوب

    لينک دانلود...
    (حجم 3 مگابايت)


    وبگاه روشنگري



    کتاب



    سوگنامه کربلا [لهوف] (سید بن طاوس)


    دانلود فایل اندروید


    وبگاه روشنگري




    کليپ



    تجلی غیرت در حرکت امام حسین (ع)

    حاج آقا مجتبی تهرانی (ره)



    دانلود کليپ (حجم 6 مگابايت)

    وبگاه روشنگري




    روايت



    5 فضیلت عزاداران حسینی از زبان امام رضا علیه السلام



    امام رضا علیه‌السلام فرمودند: اى پسر شبیب! به ‎راستى محرّم همان ماهى است که اهل جاهلیت در زمان گذشته ظلم و قتال را به خاطر احترامش در آن حرام مى‏ دانستند؛ امّا این امّت نه حرمت این ماه را نگه داشتند و نه حرمت پیغمبرشان صلّی‌الله‌ علیه ‌و ‌آله‌ و‌ سلّم را. در این ماه ذریه‌ او را کشتند و زنانش را اسیر کردند و اموالش را غارت کردند خدا هرگز این گناه آنها را نیامرزد.

    ادامه مطلب ...




    وبگاه راسخون








    بحول الله بزودي با اسراییل وارد جنگ خواهیم شد،هرکس با ماست؛ بسم‌‏الله!
    هرکس با ما نیست، خداحافظ!

    _____________

    نظر


      #3
      «ارزش گریه بر امام حسین(ع) از زبان امام عصر(عج)»
      سید بحرالعلوم رحمة الله علیه به قصد تشرف به سامرا تنها به راه افتاد، در بین راه راجع به این مسئله، که گریه بر امام حسین(ع) گناهان را می آمرزد، فکر می کرد همان وقت متوجه شد که شخصی عرب سوار بر اسب به او رسید و سلام کرد، بعد پرسید: جناب سید درباره چه چیز به فکر فرو رفته ای؟ و در چه اندیشه ای؟ اگر مسئله علمی است بفرمایید شاید من هم اهل باشم؟

      سید بحرالعلوم گفت: در این باره فکر می کنم که چطور می شود خدای متعال این همه ثواب به ذائران و گریه کنندگان بر حضرت سیدالشهدا(ع) می دهد مثلاً در هر قدمی که در راه زیارت برمی دارد، ثواب یک حج و یک عمره در نامة عملش نوشته می شود و برای هر یک قطره اشک تمام گناهان صغیره و کبیره اش آمرزیده می شود؟

      آن سوار عرب فرمود: تعجب نکن! من برای شما مثالی می آورم تا مشکل حل شود.ـ سلطانی به همراه درباریان خود به شکار می رفت، در شکارگاه از همراهیانش دور افتاده و به سختی فوق العاده ای افتاد و بسیار گرسنه شد. خیمه ای را دید و وارد آن خیمه شد، در آن سیاه چادر، پیرزنی را با پسرش دید، آنان در گوشة خیمه عنیزه ای «بز شیرده» داشتند و از راه مصرف شیر آن، زندگی خود را می گرداندند. وقتی سلطان وارد شد، او را نشناختند، ولی به خاطر پذیرایی از مهمان آن بز را سر بریده و کباب کردند، زیرا چیز دیگری برای پذیرایی نداشتند.

      سلطان شب را همان جا خوابید و روز بعد از ایشان جدا شد و به هر طوری که بود خود را به درباریان رسانید و جریان را برای اطرافیان نقل کرد. در نهایت از ایشان سؤال کرد: اگر بخواهم پاداش میهمان نوازی پیرزن و فرزندش را داده باشم، چه عملی باید انجام بدهم؟یکی از حضار گفت: به او صد گوسفند بدهید. دیگری که از وزراء بود، گفت: صد گوسفند و صد اشرفی بدهید.یکی دیگر گفت: فلان مزرعه را به ایشان بدهید.

      سلطان گفت: هر چه بدهم کم است، زیرا اگر سلطنت و تاج و تختم را هم بدهم آن وقت مقابله به مثل کرده ام، چون آنها هر چه را که داشتند به من دادند من هم باید هرچه را که دارم به ایشان بدهم تا سر به سر شود.

      سپس سوار عرب به سید فرمود: حالا جناب بحرالعلوم، حضرت سیدالشهداء(ع) هر چه از مال و منال و اهل و عیال و پسر و برادر و دختر و خواهر و سر و پیکر داشت همه را در راه خدا داد، پس اگر خداوند به زائرین و گریه کنندگان آن همه اجر و ثواب بدهد، نباید تعجب نمود، چون خدا که خدائیش را نمی تواند به سیدالشّهدا(ع) بدهد، پس هر کاری که می تواند انجام می دهد، یعنی با صرف نظر از مقامات عالی خودش، به زوّار و گریه کنندگان آن حضرت، در جایی عنایت می کند در عین حال این ها را جزای کامل برای فداکاری آن حضرت نمی داند. چون شخص عرب این مطالب را فرمود، از نظر سید بحرالعلوم غایب شد. پس از غايب شدن سوار عرب، سيد فهميد كه جواب سؤالش را از امام زمان (عج) دريافت كرده است.
      «برگرفته از عبقری الحسان، مرحوم شیخ علی اکبر نهاوندی، ص 136»

      http://www.hawzah.net/fa/magazine/ma...227/5725/56990
      
      أَیْنَ السَّبَبُ الْمُتَّصِلُ بَیْنَ الْأَرْضِ وَالسَّماءِ؟


      حلال کنید......

      نظر


        #4
        «یا لَیتَنِی کُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِیماً»: «ای کاش با آن‏ها بودم تا به فوز عظیمى مى ‏رسیدم»....

        «یا لَیتَنِی کُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِیماً»: «ای کاش با آن‏ها بودم تا به فوز عظیمى مى ‏رسیدم»....

        استاد مجتهدی ره نقل میکردند که مداحی بودند که همیشه میگفتند


        «یا لَیتَنِی کُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِیماً»


        یک شب خواب دید که هیاهویی برپاست.خیمه های امام در کربلا برپا شده.از ترس خودس رو از جلوی چشمان امام مخفی میکرد تا بتونه از مهلکه فرار کنه.

        خلاصه امام ایشون رو صدا زدند که فلانی بیا این اسب رو بگیر این شمشیر رو بگیر و به ما کمک کن.اگه صدای کمک خواهی ما رو بشنوی و کمک نکنی چنین و چنان.

        مداح اسب و شمشیر امام رو گرفت و دنبال فرصت بود که جانش رو برداره و فرار کنه.همین هم شد.

        متوجه شد که مرد این میدان نبوده.

        خدا کنه که ما مرد این میدان باشیم.
        «وَ مَنْ یَتَّقِ اللهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً* وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْث لا یَحْتَسِبُ

        وَ مَنْ یَتَوَكَّلْ عَلَى اللهِ فَهُوَ حَسْبُهُ اِنَّ اللهَ بالِغُ اَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللهُ

        لِكُلِّ شَیْىء قَدْراً»

        نظر


          #5




          آری گناهکاران را در این قافله راهی نیست ...

          اما پشیمانان را می پذیرند.

          آدم نیز در این قافله ملازم رکاب حسین است ،

          که او سر سلسله خیل پشیمانان است.

          ای دل ! تو چه می کنی ؟

          می مانی یا میروی ؟

          داد از آن اختیار که تو را از حسین جدا کند .



          سید مرتضی آوینی





          ویرایش شده توسط **آگاهدخت**; 2014/10/28, 11:34 PM.
          بسم الله الرحمن الرحيم

          وَالْعَصْرِ (1) إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ (2) إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ (3)
          ___________________________
          مــا، اهل ولایــت هستیم
          و همه چیـزمان؛ در گـرو ِهمیـن
          اهلیت است.

          «شهید سیّد مرتضی آوینی»
          __________________________

          حسبی الله و نعم الوکیل نعم المولی ونعم نصیر







          نظر


            #6
            لبیک یا حسین!لبیک...





            حسین فریاد می زند: "هل من ناصر ینصرنی؟"
            و من درحالی که نمازم قضا شده است می گویم:
            لبیک یاحسین! لبیک...

            حسین نگاه می کند لبخندی می زند و به سمت دشمن تاخت می کند...
            و من باز می گویم:
            لبیک یاحسین!لبیک...

            حسین شمشیر می خورد من سر مادرم داد می زنم و می گویم:
            لبیک یا حسین!لبیک...

            حسین سنگ می خورد، من در مجلس غیبت می گویم:
            لبیک یا حسین! لبیک...

            حسین از اسب به زمین می افتد عرش به لرزه در می آید و من در پس نگاه های حرامم فریاد میزنم
            لبیک یا حسین ! لبیک...

            حسین رمق ندارد باز فریاد میزند: هل من ناصر ینصرنی؟
            من محتاطانه دروغ میگویم و باز فریاد می زنم:
            لبیک یا حسین لبیک...

            حسین سینه اش سنگین شده است، کسی روی سینه است، حسین به من نگاه می کند می گوید: تنهایم یاریم کن...
            من گناه می کنم و باز فریاد می زنم: لبیک...

            خورشید غروب کرده است...
            من لبخندی می زنم و می گویم:
            اللهم عجل لولیک الفرج...

            به چشمان مهدی خیره می شوم و می گویم:
            "دوستت دارم تنهایت نمی گذارم..."

            مهدی به محراب می رود و برای گناهان من طلب مغفرت می کند.
            مهدی تنهاست...حسین تنهاست..
            من این را میدانم اما..

            منبع



            _____________
            بحول الله بزودي با اسراییل وارد جنگ خواهیم شد،هرکس با ماست؛ بسم‌‏الله!
            هرکس با ما نیست، خداحافظ!

            _____________

            نظر


              #7
              بحول الله بزودي با اسراییل وارد جنگ خواهیم شد،هرکس با ماست؛ بسم‌‏الله!
              هرکس با ما نیست، خداحافظ!

              _____________

              نظر


                #8
                «شهر یکپارچه در انتظار امام زمان است و حال و هوایی امام زمانی دارد.

                عده‌ی قلیلی هم که شاید مخالف باشند، آشکارا حرفی نمی‌زنند.

                می‌ترسند از گفتن حرفی خلاف این‌همه منتظر...»...



                روزنوشت های یک مورخ. اواخرسال 60 هجری. کوفه!




                منبع: پابسته
                «وَ مَنْ یَتَّقِ اللهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً* وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْث لا یَحْتَسِبُ

                وَ مَنْ یَتَوَكَّلْ عَلَى اللهِ فَهُوَ حَسْبُهُ اِنَّ اللهَ بالِغُ اَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللهُ

                لِكُلِّ شَیْىء قَدْراً»

                نظر


                  #9
                  ما که از عشق حسین (ع) دم میزنیم

                  کوچه ها را رنگ ماتم میزنیم

                  پس چرا هر لحظه با رفتار خود

                  بر دل صاحب زمان (عج) غم میزنیم
                  «وَ مَنْ یَتَّقِ اللهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً* وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْث لا یَحْتَسِبُ

                  وَ مَنْ یَتَوَكَّلْ عَلَى اللهِ فَهُوَ حَسْبُهُ اِنَّ اللهَ بالِغُ اَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللهُ

                  لِكُلِّ شَیْىء قَدْراً»

                  نظر


                    #10
                    چاره ی دیگری نبود...

                     باید تو در خون خودت دست و پا می زدی


                     تا ما در نادانی هایمان دست و پا نزنیم...
                    «وَ مَنْ یَتَّقِ اللهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً* وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْث لا یَحْتَسِبُ

                    وَ مَنْ یَتَوَكَّلْ عَلَى اللهِ فَهُوَ حَسْبُهُ اِنَّ اللهَ بالِغُ اَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللهُ

                    لِكُلِّ شَیْىء قَدْراً»

                    نظر


                      #11
                      کربلا نشان داد که با شکیبایی در عطشی کوتاه؛


                      می توان همیشه ی تاریخ را سیراب کرد ...  
                      «وَ مَنْ یَتَّقِ اللهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً* وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْث لا یَحْتَسِبُ

                      وَ مَنْ یَتَوَكَّلْ عَلَى اللهِ فَهُوَ حَسْبُهُ اِنَّ اللهَ بالِغُ اَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللهُ

                      لِكُلِّ شَیْىء قَدْراً»

                      نظر


                        #12
                        پیش از آنی که عزادار محرم باشی ؛


                         سعی کن در حرم دوست تو محرم باشی
                        «وَ مَنْ یَتَّقِ اللهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً* وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْث لا یَحْتَسِبُ

                        وَ مَنْ یَتَوَكَّلْ عَلَى اللهِ فَهُوَ حَسْبُهُ اِنَّ اللهَ بالِغُ اَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللهُ

                        لِكُلِّ شَیْىء قَدْراً»

                        نظر


                          #13
                          حسین علیه السلام همچون خورشیدی،

                          قرنهاست که هر روز می درخشد و تازگی دارد ...

                          افسوس از چشمهایی که تنها ده روز از سال ،

                          از نورش بهره می برند  ...



                          صلی الله علیک یا أبا عبدالله ...

                          صلی الله علیک یا أبا عبدالله ...

                          صلی الله علیک یا أبا عبدالله .
                          «وَ مَنْ یَتَّقِ اللهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً* وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْث لا یَحْتَسِبُ

                          وَ مَنْ یَتَوَكَّلْ عَلَى اللهِ فَهُوَ حَسْبُهُ اِنَّ اللهَ بالِغُ اَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللهُ

                          لِكُلِّ شَیْىء قَدْراً»

                          نظر


                            #14
                            علامه امینی صاحب کتاب الغدیر شب و روز عاشورا مدام برای امام زمان ( علیه السلام ) صدقه کنار میگذاشتند و می فرمودند :

                            امشب قلب امام عصر ( عج) در فشار است.شب عاشوراست، صدقه برای حضرت فراموش نشود .

                            اللهم عجل فی فرج مولانا المنتقم بحق زینب ( س)
                            «وَ مَنْ یَتَّقِ اللهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً* وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْث لا یَحْتَسِبُ

                            وَ مَنْ یَتَوَكَّلْ عَلَى اللهِ فَهُوَ حَسْبُهُ اِنَّ اللهَ بالِغُ اَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللهُ

                            لِكُلِّ شَیْىء قَدْراً»

                            نظر


                              #15
                              نام واقعی مادر حضرت رقیه چیست؟




                              در واپسين سال‏هاى عمر معاويه، روزگارى كه زياده‏ خواهى‏ هاى او سايه‏ اى سنگين از فساد و تباهى بر جامعه مسلمين انداخته بود، تولد نوزادى دختر به نام رقيه (س) شادى و شعف را به خانه گلين و ساده امام حسين (ع) فرا خواند و اشك شوق را مهمان نگاه‏هاى منتظر كرد و امام، آرامش كوتاه و زودگذرى در سايه خرسندى از مولود خجسته خود پيدا كرد و لبخندى از سرور بر چهره خسته و اندوهگين‏‌اش از ظلم و جور زمانه نشاند؛ زمانه‌‏اى كه هتاكى به خاندان پيامبر(ص) و دشنام دادن به اميرالمؤمنين (ع) سكه رايج شده بود.

                              تزوير و رياكارى چنان در بافت جامعه نفوذ كرده بود كه كسى به چشم‏هاى خود نيز اعتماد نداشت. اين در حالى بود كه سنگينى زخم تمام اين معضلات ريشه‌‏دار، بر قلب امام وارد مى‏‌آمد. معاويه اما، با همه فريبكارى و نيرنگى كه داشت، در برابر فرشته مرگ، بى‏چاره و ذليل مى‏نمود و آن گاه كه مرگ گريبانش را گرفت، بى‏‌هيچ مقاومتى تسليم شد و پسر مى‏‌گسار و شهوت پرست او بر اريكه‏‌ا‌‌ى كه بيست سال، پدرش بر آن تن، و دنيا پرستان بر آن رخ ساييده بودند، تكيه زد.

                              در چنين روزگارى بود كه صداى زنگ شتران از مقصد مدينه به سوى آينده‏‌اى روشن و تابناك به وسعت تاريخ، برخاست و در رهگذر حوادث و رويدادهاى اين سفر پردرد و رنج، رقيه (س) به تماشا ايستاده و عروج خود را انتظار مى‏كشيد.

                              اگر چه بسيارى از منابع تاريخى، نام او را در خاطره خود حفظ نكرده‌‏اند، اما دلايل گويايى بر اثبات وجود او در دست است كه در جاى خود بدان اشاره خواهد شد.

                              ميلاد كوثر ثانى

                              هوا گرم بود و سكوت، خيره خيره، پرده سياه شب را تماشا مى‌‏كرد. شهر در تاريكى فرو رفته بود. پنجره خانه‌‏اى در شهر، گرم انتظار و محو گفت و گوى شب با ستارگانش بود. نسيم، بر ديوارهاى آفتاب خورده خانه مى‏وزيد. قلب شهر، از تنها پنجره باز و روشن خود مى‏تپيد و همه به انتظار نشسته بودند كه ناگاه صداى گريه نوزادى خجسته، احساس شب را به بازى گرفت. اشك شوق بر گونه‏‌ها غلتيد و لب‏ها، يك صدا، ترانه لبخند سرودند.

                              غنچه‏‌اى ديگر، به باغ حسين (ع) روييده بود و همه بر گلبرگ رخش، غنچه‏‌هاى عاطفه نثار مى‏كردند. رقيه (س) در آن شب شكفت، و مادر تاريخ، كتاب كهن خويش را گشود و بر صفحه‏‌اى مبهم از آن، قلم را به تكاپو واداشت. ولى آن صفحه مبهم تاريخ، در كوران تاخت و تازهاى روزگار، از دفتر گذار زمان جدا گشت و از حافظه آن ناپديد گرديد. در كتابچه كوچك زندگانى رقيه (س)، لحظه روييدنش بدون هيچ سطرى، سفيد ماند و نام هيچ روزى به عنوان زادروزش ثبت نگرديد.

                              درباره سنّ شريف حضرت رقيه (س) نيز در ميان تاريخ نگاران اختلاف نظر وجود دارد. اگر اصل تولد ايشان را بپذيريم، مشهور اين است كه ايشان سه يا چهار بهار بيشتر به خود نديده و در روزهاى آغازين صفر سال 61 ه .ق، پرپر شده است.

                              مادر حضرت رقيه (عليهاالسلام)

                              بر اساس نوشته‏‌هاى بعضى كتاب‏هاى تاريخى، نام مادر حضرت رقيه (س)، امّ اسحاق است كه پيش‏تر همسر امام حسن مجتبى (ع) بوده و پس از شهادت ايشان، به وصيت امام حسن (ع) به عقد امام حسين (ع) درآمده است.1

                              مادر حضرت رقيه(س) از بانوان بزرگ و با فضيلت اسلام به شمار مى‏‌آيد. بنا به گفته شيخ مفيد در كتاب الارشاد، كنيه ايشان بنت طلحه است.2

                              نام مادر حضرت رقيه (س) در بعضى كتاب‏ها، ام‏‌جعفر قضاعيّه آمده است، ولى دليل محكمى در اين باره در دست نيست.

                              هم چنين نويسنده معالى السبطين، مادر حضرت رقيه (س) را شاه زنان؛ دختر يزدگرد سوم پادشاه ايرانى، معرفى مى‏كند كه در حمله مسلمانان به ايران اسير شده بود. وى به ازدواج امام حسين (عليه‏‌السلام) درآمد و مادر گرامى حضرت امام سجاد (ع) نيز به شمار مى‏آيد.3

                              اين مطلب از نظر تاريخ نويسان معاصر پذيرفته نشده؛ زيرا ايشان هنگام تولد امام سجاد (ع) از دنيا رفته و تاريخ درگذشت او را 23 سال پيش از واقعه كربلا، يعنى در سال 37 ه .ق دانسته‌‏اند. از اين رو، امكان ندارد او مادر كودكى باشد كه در فاصله سه يا چهار سال پيش از حادثه كربلا به دنيا آمده باشد. اين مسأله تنها در يك صورت قابل حل مى‏باشد كه بگوييم شاه زنان كسى غير از شهربانو (مادر امام سجاد (ع)) است.

                              نام گذارى حضرت رقيه (عليهاالسلام)

                              رقيه از «رقى» به معنى بالا رفتن و ترقى گرفته شده است.4 گويا اين اسم لقب حضرت بوده و نام اصلى ايشان فاطمه بوده است؛ زيرا نام رقيه در شمار دختران امام حسين (عليه‏‌السلام) كمتر به چشم مى‏‌خورد و به اذعان برخى منابع، احتمال اين كه ايشان همان فاطمه بنت الحسين (س) باشد، وجود دارد.5 در واقع، بعضى از فرزندان امام حسين (ع) دو اسم داشته‌‏اند و امكان تشابه اسمى نيز در فرزندان ايشان وجود دارد.

                              گذشته از اين، در تاريخ نيز دلايلى بر اثبات اين مدعا وجود دارد. چنانچه در كتاب تاريخ آمده است: «در ميان كودكان امام حسين (ع) دختر كوچكى به نام فاطمه بود و چون امام حسين (ع) مادر بزرگوارشان را بسيار دوست مى‏‌داشتند، هر فرزند دخترى كه خدا به ايشان مى‌‏داد، نامش را فاطمه مى‌‏گذاشت. همان گونه كه هرچه پسر داشتند، به احترام پدرشان امام على (ع) وى را على مى‏‌ناميد».6 گفتنى است سيره ديگر امامان نيز در نام گذارى فرزندانشان چنين بوده است.

                              نام رقيه در تاريخ

                              اين نام ويژه تاريخ اسلام نيست، بلكه پيش از ظهور پيامبر گرامى اسلام (ص) نيز اين نام در جزيرة العرب رواج داشته است. به عنوان نمونه، نام يكى از دختران هاشم (نياى دوم پيامبر (ص)) رقيه بود كه عمه حضرت عبداللّه‏، پدر پيامبر اكرم (ص) به شمار مى‏آيد.7

                              نخستين فردى كه در اسلام به اين اسم، نام گذارى گرديد، دختر پيامبر اكرم (ص) و حضرت خديجه بود. پس از اين نام گذارى، نام رقيه به عنوان يكى از نام‏هاى خوب و زينت بخش اسلامى درآمد.

                              اميرالمؤمنين على (ع) نيز يكى از دخترانش را به همين اسم ناميد كه اين دختر بعدها به ازدواج حضرت مسلم بن عقيل (ع) درآمد. اين روند ادامه يافت تا آن جا كه برخى دختران امامان ديگر مانند امام حسن مجتبى (ع)،8 امام حسين (ع) و دو تن از دختران امام كاظم (ع) نيز رقيه ناميده شدند. گفتنى است، براى جلوگيرى از اشتباه، آن دو را رقيه و رقيه صغرى مى‏‌ناميدند.9

                              خاستگاه تربيتى


                              حضرت رقيه (س) در خانواده‏‌اى پرورش يافت كه پدر، مادر و فرزندان آن، همگى به عالى‏ترين فضيلت‏هاى اخلاقى و پارسايى آراسته بودند. افزون بر آن، فضاى دل‏‌انگيز شهر پيامبر (ص) كه شميم روح فزاى رسول خدا (ص)، على (ع) و فاطمه (س) هنوز در آن جارى بود و مشام جان را نوازش مى‏‌داد، در پرورش او نقشى بزرگ داشت. او در خانواده‏‌اى رشد يافت كه همگى سيراب از زلال معرفت امام حسين (ع) بودند؛ خانواده‌‏اى كه از بزرگ‏ترين اسطوره‏‌هاى علم و ادب و معرفت و ايثار مانند زينب كبرى (س)، اباالفضل العباس (ع)، على بن الحسين (ع)، على اكبر (ع) و... تشكيل شده بود.

                              حضرت رقيه (س) در مدت عمر كوتاه خود در دامان اين بزرگواران، به ويژه پدر گرامى‏اش امام حسين (ع) پرورش يافت و با وجود همان سن كم، به عنوان يكى از زيباترين اسطوره‌‏هاى ايثار و مقاومت در تاريخ معرفى گرديد.

                              ديگر دختران امام حسين (عليه‏السلام)

                              در مورد تعداد فرزندان دختر امام حسين (ع) در ميان تاريخ نويسان، اختلاف نظر وجود دارد. بيشتر آنان دو دختر به نام‏هاى سكينه و فاطمه براى حضرت ذكر كرده‌‏اند و برخى ديگر تعداد دختران حضرت را تا هشت نفر نيز برشمرده‌‏اند. در اين جا برخى از ديدگاه‏ها را بيان مى‏كنيم.

                              1. علامه ابن شهر آشوب و محمد بن جرير طبرى كه از تاريخ نويسان بزرگ اسلام هستند، از سه دختر به نام‏هاى سكينه، فاطمه و زينب نام برده‌‏اند.10

                              2. ميرزا حبيب اللّه‏ كاشانى، شمار پسران حضرت را سيزده تن به نام‏هاى على اكبر، على اوسط، على اصغر، محمد، جعفر، قاسم، عبداللّه‏، محسن، ابراهيم، حمزه، عمر، زيد و عمران دانسته است و تعداد دختران حضرت را هشت نفر مى‏‌داند؛ به نام‏هاى فاطمه كبرى، فاطمه صغرى، زبيده، زينب، سكينه، ام‏كلثوم، صفيه و دخترى كه در شام از دنيا مى‏رود و نامى از او به ميان نمى‏‌آورد. او بر اين باور است كه اين چند گانگى تنها در اسم آن‏ها بوده و بيشتر آنان در مسمّى شريك‌‏اند؛ زيرا امام حسين (ع) در تاريخ به كمى فرزند معروف بوده‌‏اند. پس ممكن است بعضى از اولاد ايشان دو اسم داشته باشند يا حتى نام نوه‌‏هاى ايشان نيز در رديف فرزندان شان قرار گرفته باشد و يا به دليل سرپرستى بعضى يتيمان بنى هاشم مانند فرزندان امام مجتبى (ع) به اشتباه، نام آنان نيز در شمار فرزندان ايشان دانسته شده باشد.11

                              3. على بن عيسى اربلى، نويسنده كتاب معروف كشف الغمّة فى معرفة الائمة، مى‏‌نويسد: امام حسين (ع) شش پسر و چهار دختر داشت. با اين حال، او هنگام برشمردن دختران حضرت، نام سه نفر ـ زينب، سكينه و فاطمه ـ را مى‏‌برد و از نفر چهارم سخنى به ميان نمى‏آورد12 كه احتمال دارد چهارمين آن‏ها، حضرت رقيه (س) باشد.

                              4. علامه حايرى، در كتاب معالى السبطين، مى‏ن‌ويسد: برخى مانند محمد بن طلحه شافعى (از عالمان اهل تسنن) مى‏‌نويسند: امام حسين (ع) ده فرزند داشته كه عبارت بوده‌‏اند از: شش پسر و چهار دختر. سپس مى‏‌افزايد: دختران او عبارت‏‌اند از: سكينه، فاطمه صغرى، فاطمه كبرى، و رقيه (س). آنگاه در مورد رقيه (س) مى‏‌نويسد: رقيه (عليهاالسلام) پنج يا هفت سال داشت و در شام درگذشت كه مادرش، شاه زنان، دختر يزدگرد است.13

                              پژوهشى در ديدگاه‏هاى تاريخى در مورد حضرت رقيه (عليهاالسلام)

                              در بعضى كتاب‏هاى تاريخى، نام حضرت رقيه (س) آمده، ولى در بسيارى از آن‏ها نامى از ايشان برده نشده است. اين احتمال وجود دارد كه تشابه اسمى ميان فرزندان امام حسين (ع)، سبب پيش آمدن اين مسأله شده باشد. هم چنان كه بعضى از كتاب‏ها به اين مسأله اذعان دارند و بنابر نقل آن‏ها، حضرت رقيه (س) همان فاطمه صغرى (س) است. در چگونگى درگذشت ايشان نيز اختلاف نظر وجود دارد كه در اين جا به اين دو مسأله خواهيم پرداخت.

                              براى روشن شدن اين مطلب، بحث را با طرح يك پرسش بنيادين و بسيار مشهور آغاز مى‌‏كنيم كه: آيا نبودن نام حضرت رقيه (س) در شمار فرزندان امام حسين (ع) در كتاب‏هاى معتبرى چون ارشاد مفيد، اعلام الورى، كشف الغمة و دلائل الامامة، بر نبودن چنين شخصيتى در تاريخ دلالت دارد؟

                              با بيان چند مقدمه، پاسخ اين پرسش به خوبى روشن می‌شود:

                              1. در دوره زندگانى ائمه اطهار (ع) و در صدر اسلام مسائلى مانند كمبود امكانات نگارشى، اختناق شديد حكمرانان اموى، كم توجهى به ثبت و ضبط جزئيات رويدادها، فشار حكومت بر سيره نويسان، جانب دارى‌‏ها و... سبب بروز بعضى اختلافات در نقل مطالب تاريخى مى‌‏شده است.

                              2. در اثر تاخت و تازها و وجود بربريت و دانش ستيزى بعضى حكمرانان، بسيارى از منابع ارزشمند از ميان رفته است. به همين دليل، اين گمان تقويت مى‏‌شود كه چه بسا بسيارى از اين اسناد و منابع معتبر، در جريان اين درگيرى‏ها، از بين رفته و به دست ما نرسيده است.

                              3. تعدد فرزندان، تشابه اسمى و به ويژه سرگذشت‏‌هاى شبيه در مورد شخصيت‏‌هاى گوناگون تاريخى و گاه وجود ابهام در گذشته‏‌ها و پيشينه زندگى افراد، امر را بر تاريخ نويسان مشتبه كرده است. همان گونه كه اين مسأله در مورد ديگر شخصيت‏‌هاى تاريخى ـ حتى در جريان قيام عاشورا ـ نيز به چشم مى‏‌خورد.

                              4ـ همان گونه كه پيش‏تر گفته شد، امام حسين (ع) به دليل شدت علاقه به پدر بزرگوار و مادر گرامى‏شان، نام همه فرزندان خود را فاطمه و على مى‏‌گذاشتند. اين امر خود منشأ بسيارى از سهوِ قلم‏ها در نگاشتن شرح حال زندگانى فرزندانِ امام حسين (ع) گرديده است. قراين و شواهدى نيز در دست است كه رقيه (س) را فاطمه صغيره مى‏‌خوانده‏اند. احتمال دارد همين موضوع سبب غفلت از نام اصلى ايشان شده باشد.14

                              بنابراين، نيامدن نام حضرت رقيه (س)، در كتاب‏هاى تاريخى، اگر چه شك در وجود تاريخى او را بسيار تقويت مى‌‏كند، اما هرگز دليل بر نبودن چنين شخصيتى در تاريخ نيست. افزون بر آن، مهم‏ترين دليلِ فراموشى يا كم رنگ شدن حضور اين شخصيت، زندگانى كوتاه ايشان است كه سبب شده ردّ كمترى از ايشان در تاريخ به چشم بخورد. در مورد حضرت على اصغر (ع) نيز به جرأت مى‏توان گفت: اگر شهادت او بحبوحه نبرد و وجود شاهدان بسيار بر اين جريان نبود، نامى از حضرت على اصغر (ع) نيز امروز در بين كتاب‏هاى معتبر شيعه به چشم نمى‏خورد؛ زيرا تاريخ‌‏نويسى فنى است كه با جمع آورى اقوال سر و كار دارد كه بسيارى از آن‏ها شاهد عينى نداشته و به صورت نقل قول گرد هم آمده است. تنها موضوعى كه در آن مورد بحث و بررسى قرار مى‏‌گيرد، درستى و يا نادرستى آن از حيث ثقه بودن راوى است كه البته اين موضوع فقط در تاريخ اسلام وجود دارد. اما به عنوان نمونه، در بحث حديث، معرفه‏‌ها و مشخصه‏‌هاى ديگرى نيز براى سنجش درستى اخبار، موجود مى‏‌باشد كه خبر را با تعادل و نيز تراجيح، علاج معارضه و تزاحم، بررسى دلالت و عمليات‏هاى ديگر مورد بررسى قرار مى‌‏دهند.

                              افزون بر مطالب بالا، دو شاهد قوى نيز بر اثبات وجود ايشان در تاريخ ذكر شده است. ابتدا گفتگويى كه بين امام و اهل حرم در آخرين لحظات نبرد حضرت سيدالشهدا (ع) هنگام مواجهه با شمر، رخ مى‏دهد. امام رو به خيام كرده و فرمودند: «اَلا يا زِينَب، يا سُكَينَة! يا وَلَدى! مَن ذَا يَكُونُ لَكُم بَعدِى؟ اَلا يا رُقَيَّه وَ يا اُمِّ كُلثُومِ! اَنتم وَدِيعَةُ رَبِّى، اَليَومَ قَد قَرَبَ الوَعدُ»؛ اى زينب، اى سكينه! اى فرزندانم! چه كسى پس از من براى شما باقى مى‌‏ماند؟ اى رقيه و اى ام‏‌كلثوم! شما امانت‏‌هاى خدا بوديد نزد من، اكنون لحظه ميعاد من فرارسيده است.15

                              هم چنين در سخنى كه امام براى آرام كردن خواهر، همسر و فرزندانش به آنان مى‌‏فرمايد، آمده است: «يا اُختَاه، يا اُم كُلثُوم وَ اَنتِ يا زَينَب وَ اَنتِ يا رُقَيّه وَ اَنتِ يا فاطِمَه و اَنتِ يا رُباب! اُنظُرنَ اِذا أنَا قُتِلتُ فَلا تَشقَقنَ عَلَىَّ جَيباً وَ لا تَخمُشنَ عَلَىَّ وَجهاً وَ لا تَقُلنَ عَلىَّ هِجراً»؛ خواهرم ،ام كلثوم و تو اى زينب! تو اى رقيه و فاطمه و رباب! سخنم را در نظر داريد [و به ياد داشته باشيد] هنگامى كه من كشته شدم، براى من گريبان چاك نزنيد و صورت نخراشيد و سخنى ناروا مگوييد.16

                              در مورد تشابه اسمى رقيه (س) و فاطمه صغيره به يك جريان تاريخى اشاره مى‌‏كنيم. مسلم گچ‏كار از اهالى كوفه مى‏‌گويد: «وقتى اهل بيت (ع) را وارد كوفه كردند، نيزه داران، سرهاى مقدس شهيدان را جلوى محمل زينب (س) مى‏‌بردند. حضرت با ديدن آن سرها، از شدت ناراحتى، سرش را به چوبه محمل كوبيد و با سوز و گداز شعرى را با اين مضامين سرود:

                              اى هلال من كه چون بدر كامل شدى و در خسوف فرورفتى! اى پاره دلم! گمان نمى‏‌كردم روزى مصيبت تو را ببينم. برادر! با فاطمه خردسال و صغيرت، سخن بگو كه نزديك است دلش از غصه آب شود. چرا اين قدر با ما نامهربان شده‏‌اى؟ برادرجان! چقدر براى اين دختر كوچكت سخت است كه پدرش را صدا بزند، ولى او جوابش را ندهد.»17

                              حضرت زينب (س) در اين شعر از رقيه (س) به فاطمه صغيره ياد مى‏‌كند و اين مسأله را روشن مى‏‌كند كه فاطمه صغيره كه در بعضى از كتاب‏ها از او ياد شده، همان دختر خردسالى است كه در خرابه شام جان داده است.

                              در اين جا براى روشن شدن بيشتر مسأله، گفتار كتاب‏‌هاى تاريخى و ديدگاه‏‌هاى انديشمندان اسلامى را بررسى مى‏‌كنيم.

                              كامل بهائى

                              قديمى‌‏ترين كتابى كه از حضرت رقيه (س) به عنوان دختر امام حسين (ع) ياد كرده است و شهادت او را در خرابه شام مى ‏داند، همين كتاب است. اين كتاب، اثر عالم بزرگوار، شيخ عمادالدين الحسن بن على بن محمد طبرى امامى است كه به امر وزير بهاءالدين، حاكم اصفهان در روزگار سلطنت هلاكوخان، نوشته شده است. به ظاهر، نام گذارى آن به كامل بهائى از آن روست كه به امر بهاءالدين نگاشته شده است.

                              اين كتاب در سال 675 هجرى قمرى تأليف شده و به دليل قدمت زيادى كه دارد، از ارزش ويژه‏اى برخوردار است؛ زيرا به جهت نزديك بودن تأليف يا رويدادهاى نگاشته شده ـ به نسبت منابع موجود در اين راستا ـ حايز اهميت است و منبعى ممتاز به شمار مى‏ رود و دستمايه تحقيقات بعدى بسيار در اين زمينه قرار مى‏ گرفته است.

                              شيخ عباس قمى در نفس المهموم و منتهى الامال، ماجراى شهادت حضرت رقيه (س) را از آن كتاب نقل مى كند. هم چنين بسيارى از عالمان بزرگوار مطالب اين كتاب را مورد تأييد، و به آن استناد كرده ‏اند. اين نگارنده، كتاب ديگرى به نام بشارة‏المصطفى (ص) لشيعة المرتضى (ع) دارد كه در اين كتاب نيز به برخى رويدادهاى پس از واقعه عاشورا اشاره شده است.

                              اولين منبعى كه در آن تصريح شده كه اسيران كربلا در اربعين اول، بر سر مزار شهداى كربلا نيامده ‏اند، همين كتاب مى‏باشد. او جريانى را از عطيه 18 دوست جابربن عبدالله انصارى نقل مى‏ كند كه به اتفاق هم بر سر مزار اباعبدالله الحسين (ع) و شهيدان كربلا حاضر شده، اولين زائرين قبر او در نخستين اربعين حسينى مى‏ گردند. اما نگارنده سخنى از ملاقات جابر با اسيران كربلا به ميان نمى‏ آورد و بر خلاف آنچه در برخى مقتل‏ها نگاشته شده، هيچ ملاقاتى در اين روز بين او و اسيران كربلا صورت نمى‏ گيرد.19 اين موضوع نيز نقطه عطف ديگرى در امتياز و برترى اين كتاب مى‏ باشد.

                              اللهوف

                              يكى ديگر از كتاب‏هاى كهن كه در اين زمينه مطالبى نقل نموده، كتاب اللهوف از سيدبن طاووس است. بايد دانست احاطه ايشان به متون حديثى و تاريخى اسلام و شيعه، ممتاز و چشم‏گير است. وى مى‏ نويسد: «شب عاشورا كه حضرت سيدالشهداء (ع) اشعارى در بى وفايى دنيا مى‏ خواند، حضرت زينب (س) سخنان ايشان را شنيد و گريست. امام (ع) او را به صبر دعوت كرد و فرمود: «خواهرم، ام كلثوم و تو اى زينب! تو اى رقيه و فاطمه و رباب! سخنم را در نظر داريد [و به ياد داشته باشيد] هنگامى كه من كشته شدم، براى من گريبان چاك نزنيد و صورت نخراشيد و سخنى ناروا مگوييد [و خويشتن دار باشيد].»20

                              بنابر نقل ايشان، نام حضرت رقيه (س) بارها بر زبان امام حسين (ع) جارى شده است. اين مطلب در مقتل ابومخنف نيز هست كه حضرت پس از شهادت على اصغر (ع)، فرياد برآورد: «اى ام كلثوم، اى سكينه، اى رقيه، اى عاتكه و اى زينب! اى اهل بيت من! خدانگهدار؛ من نيز رفتم». اين مطلب را سليمان بن ابراهيم قندوزى حنفى (وفات: 1294 ه .ق) در كتاب ينابيع المودة از مقتل ابومخنف نقل مى‏كند.21

                              المنتخب للطُريحى

                              اين كتاب را شيخ فخرالدين طيحى نجفى (وفات: 1085 ه .ق) نوشته است. اين كتاب در دو جلد تنظيم شده و هر يك از مجلدات آن حاوى ده مجلس پيرامون سوگوارى حضرت سيدالشهداء (ع) و رواياتى شامل پاداش سوگوارى بر آن امام و نيز مشتمل بر اخبارى در گستره رويدادهاى روز عاشورا و رويدادهاى پس از آن مى‏ باشد. اگر چه نگارنده اين كتاب از متأخرين بوده و در عصر صفوى زيسته، اما روايات و موضوعات خوبى را در كتاب خود جمع آورى و تنظيم كرده است.

                              وى سن حضرت رقيه (س) را سه سال بيان نموده است. پس از او، فاضل دربندى (وفات: 1286 ه.ق) كه آثارى هم چون اسرار الشهادة و خزائن دارد، مطالبى را از منتخب طريحى نقل كرده است. بعدها سيد محمد على شاه عبدالعظيمى (وفات: 1334 ه .ق) در كتاب شريف الايقاد، مطالبى را از آن كتاب بيان كرده است.22 هم چنين علامه حايرى (وفات 1384 ه .ق) نيز در كتاب معالى السبطين از كتاب منتخب طريحى بهره برده است.

                              الدروس البهية

                              علامه سيد حسن لواسانى (وفات: 1400 ه . ق) در كتاب الدروس البهية فى مجمل احوال الرسول و العتره النبوية مى‏ نويسد:

                              يكى از دختران امام حسين (ع) به نام رقيه (س)، از اندوه بسيار و گرما و سرماى شديد و گرسنگى، در خرابه شام از دنيا رفت و در همان جا به خاك سپرده شد. قبرش در آن جا معروف و زيارت گاه است.23

                              ديگر كتاب‏هايى كه در اين زمينه سخنى دارند، مستقيم يا غيرمستقيم از همين منابع نقل كرده ‏اند. در اين جا به بررسى ديدگاه‏ هاى برخى انديشمندان اسلامى در اين باره مى ‏پردازيم.

                              ديدگاه آيت الله العظمى گلپايگانى (ره)

                              از آيت الله العظمى سيد محمد رضا گلپايگانى (ره) در مورد حضرت رقيه (س) و مرقد ايشان در دمشق و هم چنين داستان تعمير قبر حضرت كه به دستور خود ايشان، به وسيله روياى صادق ه‏اى انجام گرفت، پرسيدند. ايشان فرمود: اين گونه مطالب كه نقل شده است، هيچ گونه محال بودنى از نظر عقلى ندارد؛ لكن از امورى كه اعتقاد به آن لازم و واجب باشد، نيست.24

                              پی‌نوشت:
                              1ـ الاربلى، على بن عيسى، كشف الغمة فى معرفة الائمة، تهران، كتاب فروشى اسلاميه، بى‏تا، ج2، ص216 ؛ الطبرسى، ابوعلى فضل بن الحسن، اعلام الورى بأعلام الهدى، بيروت، دار المعرفة، 1399 ه .ق، ص251.
                              2ـ مفيد، محمد بن محمد، الارشاد، تهران، انتشارات دفتر نشر فرهنگ اسلامى، چاپ چهارم، 1378 ه . ش، ج2، ص200، اعلام الورى، ص251.
                              3ـ حايرى، محمد مهدى، معالى السبطين، قم، منشورات الرضى، 1363 ه . ش، ج2، ص214.
                              4ـ ابن منظور، محمد بن مكرم، لسان العرب، بيروت، دار احياءالتراث العربى، چاپ اول، 1416 ه . ق، ج5، ص293.
                              5ـ نظرى منفرد، على، قصه كربلا، قم، انتشارات سرور، 1379 ه . ش، پاورقى ص518.
                              6ـ ر.ك: مجلسى، محمد باقر، بحار الانوار، بيروت، مؤسسه الوفاء، 1404 ه . ق، ج44، ص210.
                              7ـ همان، ج15، ص39.
                              8ـ الارشاد، ج2، ص22.
                              9ـ همان، ص343.
                              10ـ ابن شهر آشوب، ابوجعفرمحمدبن‏على، مناقب آل ابى طالب، بيروت، دار الاضواء، بى‏تا، ج4، ص77.
                              11ـ تذكرة الشهداء، ميرزاحبيب اللّه‏ كاشانى، ص193.
                              12ـ كشف الغمة، ج2، ص214.
                              13ـ معالى السبطين، ملاّمحمدمهدى حايرى مازندرانى، ج2، ص214.
                              14ـ محمدى اشتهاردى، محمد، سرگذشت جان سوز حضرت رقيه (س)، تهران، انتشارات مطهر، 1380 ه . ش، ص 12.
                              15ـ جمعى از نويسندگان، موسوعة كلمات الامام الحسين (ع)، قم، دارالمعروف، چاپ اول، 1373 ه . ش، ص 511.
                              16 ـ ابن طاووس، ابوالقاسم ابوالحسن بن سعدالدين، اللهوف على قتلى الطفوف، قم، انتشارات اسوه، چاپ اول، 1414 ه . ق، ص 141؛ اعلام الورى، ص 236،(با اندكى تغيير).
                              17ـ قمى، شيخ عباس، نفس المهموم، تهران، مكتبة‏الاسلامية، 1368 ه . ق، ص 252؛ بحارالانوار، ج 45، ص 115.
                              18ـ در گفتار برخى ذاكران و واعظان مشهور است كه عطيه غلام جابربن عبدالله انصارى بوده، در حالى كه اين مطلب تحريف تاريخ است. عطيه عوفى از رجال كوفه و از اصحاب اميرالمؤمنين (ع) بوده و حتى نام گذارى او نيز هنگام تولدش توسط امام على (ع) صورت گرفته است. او پنج امام را درك نموده و در زمان امام باقر (ع) از دنيا رفت (ر.ك: التسترى، محمد تقى، قاموس الرجال، قم، انتشارات جامعه مدرسين، چاپ دوم، 1415 ه . ق، ج 7، ص 210).
                              19 ـ الطبرى، عمادالدين محمدبن على، بشارة المصطفى (ص) لشيعة المرتضى (ع)، نجف، بى نا، چاپ دوم، 1383 ه . ق، ص74.
                              20ـ اللهوف، ص 141.
                              21ـ القندوزى الحنفى، سليمان بن ابراهيم، ينابيع المودة، قم، انتشارات شريف الرضى، چاپ اول، 1371 ه . ق، ص 335ـ333.
                              22ـ سرگذشت جان سوز حضرت رقيه (س)، ص 40ـ35.(با گزينش).
                              23ـ الدروس البهية، ص 71، برگرفته از: سرگذشت جان سوز حضرت رقيه (س)، ص 45.
                              24ـ مجمع المسائل، ج 1، ص 10، برگرفته از: سرگذشت جان‏سوز حضرت رقيه (س)، ص 20.
                              مجلات >ياس>شماره 24

                              منبع: سبطین
                              .
                              .
                              جهان سوم جا نیست
                              جهان سوم طرز تفکر ماست
                              نه آن مرزهایی که داخلش زندگی می کنیم

                              نظر

                              Working...
                              X